Slapen in een tent aan de rand van een meer, ver weg van alles: een droomvakantie voor velen. Maar in Frankrijk gelden voor kamperen buiten een ingerichte camping precieze regels. Deze zijn niet ingewikkeld, op voorwaarde dat je twee praktijken onderscheidt die men vaak verwart: wild kamperen en biwakkeren.
Wild kamperen of biwakkeren: wat is het verschil?
Men spreekt van wild kamperen (of vrij kamperen) wanneer men zich buiten een kampeerterrein vestigt, mogelijk voor meerdere dagen, met zijn auto, een grote tent of ander materiaal. Biwakkeren daarentegen betekent een lichte schuilplaats die 's avonds wordt opgezet en 's ochtends wordt afgebroken, voor één nacht, meestal tijdens een wandeltocht. De wet behandelt deze twee vormen niet helemaal op dezelfde manier, en beschermde natuurgebieden maken vaak het verschil tussen beiden.
Het principe: mogelijk met toestemming van de eigenaar
De bouwverordening stelt een eenvoudige regel: geïsoleerd kamperen is vrij, buiten wegen en openbare ruimtes, met toestemming van degene die het terrein in gebruik heeft. Met andere woorden, een veld, een weide of een bos behoort altijd toe aan iemand: een particuliere eigenaar, een gemeente of de staat. Het veiligste is dus om toestemming te vragen. Een boer accepteert vaak een tent voor één nacht als je het beleefd vraagt.
Een gemeente kan bovendien kamperen op bepaalde delen van haar grondgebied verbieden bij verordening. Deze verboden zijn veel voorkomen aan de kust en rond drukbezochte locaties: let op de borden bij de ingang van parkeerplaatsen en stranden.
Plekken waar het verboden is
Artikel R111-33 van de bouwverordening verbiedt geïsoleerd kamperen, tenzij er een uitzondering is, op verschillende soorten locaties:
- op de zeeoevers;
- in geclassificeerde of ingeschreven sites;
- in de omgeving van monumenten en in opmerkelijke erfgoedgebieden;
- in een straal van 200 meter rond waterbronnen die voor drinkwaterconsumptie worden gebruikt.
Je tent opzetten op een strand of aan de voet van een kasteel is daarom, tenzij je toestemming hebt, niet toegestaan. Natuurreservaten en nationale parken hebben bovendien hun eigen regelgeving.
Geen vuur in het bos
De boswet verbiedt iedereen behalve de eigenaar en zijn rechtverkrijgenden om vuur aan te steken of vuur mee te dragen in bossen, heide, macchia en garrigues, en tot 200 meter van deze gebieden. Een kampvuur of barbecue aan de rand van het bos valt daarom het hele jaar door onder dit verbod. In periodes van risico kunnen prefecten deze regels verscherpen. Om te koken blijft een kleine brander gebruikt op open grond en onder toezicht de voorzichtigste oplossing, mits je controleert dat geen plaatselijk verordening dit verbiedt.
Biwakkeren in nationale parken: het voorbeeld van Écrins
Elk nationaal park stelt zijn eigen regels vast, en deze veranderen. Het nationale park Écrins, gedeeld door Hautes-Alpes en Isère, heeft op 16 juni 2026 een nieuw decreet gepubliceerd vanwege de sterke toename van het aantal tenten. Biwakkeren blijft daarin toegestaan in het kerngebied, onder verschillende voorwaarden:
- opzetten na 19 uur en afbreken voor 9 uur, tenzij slecht weer de wandelaars in gevaar brengt;
- een kleine tent waar je niet rechtop in kunt staan;
- slechts één nacht op dezelfde plek;
- strengere regels rond bepaalde drukbezochte meren, zoals Lauvitel en Muzelle.
In Vanoise wordt biwakkeren geregeld rond bepaalde berghutten. Raadpleeg altijd de website van het betrokken park voor je vertrekt: dat is de enige actuele bron.
De juiste manier van doen, overal
- Laat aankomen, vroeg vertrekken, slechts één nacht op dezelfde plek blijven.
- Op afstand van meren, bergstromen en wandelpaden installeren.
- Al je afval meenemen, inclusief toiletpapier.
- Geen zeep in waterlopen gebruiken, zelfs niet als het als biologisch afbreekbaar wordt gepresenteerd.
- Discreet blijven: geen muziek, geen sterk licht.
Het alternatief: een kleine camping zo dicht mogelijk bij de natuur
Om van de natuur te genieten zonder vragen te stellen zijn kleine campings en natuurlijke kampeergebieden een goede oplossing: weinig plaatsen, een landelijk kader, sanitair en drinkwater. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de natuurlijke camping van de Ferme de la Borde in Aveyron.
In de bergen maakt een camping aan de voet van de wandelpaden dagwandelingen mogelijk, of één nacht biwakkeren voordat je teruggaat naar een warme douche: La Gravelotte in La Grave, tegenover de Meije, Ferme Noémie in Bourg-d'Oisans, of Alpes Lodges in Pralognan-la-Vanoise.
Om een terrein in de buurt van je route te vinden, open je de campingkaart of raadpleeg je de campinglijst: bijna 4.000 etablissementen overal in Frankrijk.
